sábado, 15 de septiembre de 2012

TAIWAN: YELIU GEOPARK Y FUGUEI CAPE


19 Agosto 2012       

  YELIU GEOPARK Y FUGUEI CAPE (laomei algal reef)

Nos levantamos pensando que el día sería más agradecido y podríamos ver todo aquello que nos proponíamos: Yeliu Geopark y Fuguei Cape. Ambos sitios se encuentran al norte de Taiwan, relativamente cerca uno de otro (quizás separados por unos 50 km). Únicamente sabíamos cómo llegar al primer destino, cómo ir al segundo sería toda una aventura ( ya que la única forma que nos habían explicado para ir era volviendo de nuevo a Taipei... y no estábamos dispuestos a perder tanto tiempo ni dinero).

Yeliu Geopark.

Nos dirigimos a la estación de autobuses del Oeste, situada al lado de la Main Station. Allí cogimos el autobús 1815 (96 NTD). En una hora llegamos a Yeliu, un pueblo costero aparentemente tranquilo hasta que llegas a su atracción turística: Yeliu Geopark (50 NTD).  Buses y más buses llenos de turistas orientales inundaban la entrada al parque.   Delante de esa avalancha de gente, nos planteamos si no teníamos que haber cogido más temprano el autobús...


Yeliu Geopark. "Zapato"
Yeliu Geopark forma parte de la zona de los acantalidos de esta localidad, y lo que hace que sea tan especial, son sus estructuras coraloides que están expuestas directamente al aire, sin que las aguas la inunden. Es cómo estar bajo el mar, a excepción de que todos los corales son del mismo color y no hay peces de colores rodeándolos. No sé si esta explicación consigue que os hagáis una idea, pero las imágenes hablan por sí solas...  Y como en todo, poniendo un poco de imaginación puedes visualizar formas características como una zapatilla, la cara de una reina o incluso un elefante.
Las horas pasaron deprisa entretenidos con estas vistas y esperando poder coger una foto sin que saliera ningún turista... y cuándo nos quisimos dar cuenta era mediodía.


Yeliu Geopark.
"Planetas y asteroides"

Yeliu Geopark.














En la oficina de turismo, que estaba en la entrada, preguntamos cómo ir al Cabo Fuguei sin tener que volver a Taipei, y nos indicaron coger el autobús 862 (30 NTD/persona) en el mismo lugar que habíamos bajado.  Cómo no sabíamos que nos encontraríamos, decidimos comer comida preparada en un 7eleven y,  con el estómago lleno, esperar al autobús.

Cabo Fuguei. ( Laomei algal reef).
Esta es la orlla de la playa... ¡Sorprendente!
Cogimos el autobús sin problemas, aunque con nuestra suerte, sólo tuvimos que esperar 1 hora (pasan cada hora...). Le mostramos el nombre en chino al conductor, y tras 1 hora de trayecto, nos avisó de la parada y el camino que teníamos que coger para llegar a nuestro destino. Nos dirigimos por un calle a la playa, y  en la orilla nos encontramos el Laomei algal reef. No es otra cosa que  rocas en la orilla cubiertas de algas... pero algo tan sencillo de explicar puede mostrar una de las imágines más espectaculares. Este fenómeno es debido a las mareas, cuando la marea está alta cubre totalmente estas rocas y cuando baja, las deja al descubierto.

Laomei algal reef.
Laomei algal reef.









Tras realizar muchísimas fotos, decidimos tomar un baño en las aguas del Pacífico. En este momento nos dimos cuenta que la playa estaba totalmente desierta, únicamente había personas mirando las rocas, pero no había ninguna persona tomando el sol o bañándose. Esto es porque los orientales asocian el moreno con la gente de campo o pobre, con lo que aquí “lo que se lleva” es estar blanco... ¡Toda una playa para nosotros dos! Nos dimos un baño, tomamos el sol ( a ver si podíamos quitarnos el moreno paleta), paseamos por la playa y esperamos a ver si subía un poco la marea... Durante el paseo, se nos puso hablar un canadiense que estaba haciendo una hoguera en la playa, y nos contó parte de su historia (exmilitar casado con una taiwanesa).

Tras ver que la marea continuaba igual, y estaba anocheciendo, decidimos ir a coger el autobús 862, que nos acercó hasta la estación de Tamsui de Taipei, desde donde cogimos el metro que nos llevaría al hostal.  

viernes, 14 de septiembre de 2012

TAIWAN: PINGLIN I WULAI

17 al 18 Agost 2012     PINGLIN I WULAI

El dia següent vam agafar el bus que ens portaria novament a Taipei (240 NTD). Encara ens quedava anar al Parc Nacional Taroko, que és el parc més famós i més visitat de tot Taiwan. En arribar a Taiwan, vam anar directes a l’estació de tren i vam estar amb la noia d’informació molt de temps mirant els horaris i els preus dels trens. Havien moltes opcions pels horaris, però ja ens vam dir que potser era massa just per  trobar bitllets. La nostra intenció era anar i tornar el mateix dia o, com a molt, gastar dos dies. Quan per fi ens havíem aclarit i sabíem què volíem vam anar a la guixeta i ens van dir que no hi havia els bitllets que ens interessaven, ni tampoc en hores properes. Per tant, o gastàvem tot el temps que ens quedava en anar, estar allí i tornar del Taroko (els últims 3 dies) o no hi anàvem. Vam decidir que no volíem gastar 2 dies en trens i un dia al parc i vam quedar-nos a Taipei ja que també hi havia  coses interessants per fer i veure pels voltants.

Terrases de té de Pinglin
Vam tornar al Taipei hostel i, com que era cap de setmana, només hi quedaven  dormitoris (600 NTD). Un cop situats vam buscar què podíem fer en una tarda. Ens vam acabar decantant per anar a Pinglin, un poblet a la vora de Taipei al que s’hi arriba amb l’autobús 923 (30 NTD) des de l’estació del metro de Xindian. A Pinglin s’hi troba el museu del te i unes terrasses de te  similars a les d’arròs xineses (o això ens pensàvem). Com era d’esperar va estar tota La tarda plovent i amb el  cel fosc, cosa que ens va posar les coses difícils per trobar les terrasses. Només en vam trobar un parell i tampoc no era res de l’altre  món. Vam seguir un caminet a la vora d’un rierol i davant la insistència de la pluja vam decidir tornar.

Wulai
L’endemà, només llevar-nos, el sol ja brillava al cel i no va deixar de fer-ho en la resta de dies que ens quedaven a Taiwan. Ens vam posar les botes  de muntanya i vam  anar amb el metro un altre  cop fins a Xindian, on vam agafar el bus 1061 cap a Wulai (15 NTD). Aquest és un  poblet de muntanya on es pot fer senderisme i hi ha aigües  termals. Després d’una hora de camí amb el bus vam  arribar a Wulai i vam intentar fer el Fu-Ba national trail, que semblava molt bonic. Abans de començar-lo vam decidir anar a l’oficina de turisme per preguntar on  començava. Quan els  hi vam dir ens van fer entendre  (no parlaven anglès) que el camí  començava a uns 20 km d’allí i que només s’hi podia arribar en cotxe o moto. Com que vam veure que a prop del centre d’informació n’hi havia un de  curtet  que et portava a un pont penjant i a un bosc, vam fer aquell. El camí (no té nom) és molt fàcil de seguir i, com que era diumenge, estava ple a vessar de gent que hi havia anat a fer picnic. Ens vam quedar a les portes del bosc ja que estava tancat per un allau.

Wulai
Un cop acabat el caminet, vam tornar per fer l’altre sender (Jia Jiu Liao Stream Trial) que sortia del poble i també semblava força interessant.  Un cop a l’entrada del camí ens vam trobar amb la ja familiar sorpresa que no el podíem fer perquè també estava tallat per un altre allau. 
Vam tornar al poble per veure els banys termals públics. Per més que miréssim el mapa no els sabíem veure. Després de preguntar ens van indicar que era on veiem a la gent banyant-se al riu. Com que no ho acabàvem d’entendre ens hi vam apropar i vam veure que l’aigua que baixava de les muntanyes a la vora del riu era calenta. Com que el riu no anava massa net i la vora tampoc ho estava finalment vam decidir no banyar-nos.
Com que el dia ja començava a passar i amb la sensació de no poder veure res del que ens havien proposat vam tornar a Taipei.  Vam comprar llet i cereals i vam sopar tranquil·lament a l’hostal.

jueves, 13 de septiembre de 2012

TAIWAN: BOSQUE NACIONAL DE ALISHAN


16 de Agosto 2012     BOSQUE  NACIONAL DE ALISHAN


Decidimos madrugar, y en esta ocasión bastante (5.30 am), para ver este mismo día el bosque nacional de Alishan.  Así que cogimos el tren Tainan-Chiayi  (90 NTD/1hora de trayecto) y nos plantamos a las 7h a buscar alojamiento alrededor del la estación. Encontramos un hotel rápidamente (hotel Jiaxin 600 NTD/noche en habcon baño) y como pudimos nos hicimos entender con el recepcionista (no hablaba nada en inglés y no podíamos hacer el checking porque era muy temprano…)

Tras dejar las maletas allí, fuimos a coger el autobús (221 NTD/pers) pero mientras preguntábamos por el precio se nos acercó un hombre ofreciéndonos llevarnos a Alishan en una furgoneta por 200NTD/persona. Así que cómo era más económico no teníamos dudas… cogimos la furgoneta. El día no nos acompañaba mucho, estaba muy nublado y lloviendo de forma intermitente, por lo que antes de marchar aprovechamos a comprar unos impermeables y algo para desayunar. El trayecto duró 2 horas, a través de carreteras de puerto de montaña y con una niebla destacable. Esto nos desanimó un poco, porque con la niebla no podríamos disfrutar del paisaje.

Bosque de Alishan.

Tras pasar la entrada al Bosque Nacional de Alishan (200 NTD/persona o 100NTD/estudiante), pasando como estudiantes, el autobús nos dejó delante de información donde nos dieron un mapa y explicaron los diferentes recorridos que podíamos realizar y  de los horarios del autobús de vuelta. La idea era realizar casi unos 4 recorridos (trails) diferentes, que formaban un círculo entre ellos, y coger el autobús una vez hubiera anochecido. Buscamos algo de comida para llevarnos, pero en estos países es bastante difícil  porque no saben lo que son los bocadillos, así que acabamos comprando en el 7elven unos platos de pasta que comimos allí mismo y galletas saladas para matar el hambre si nos entraba durante la caminata.

Bosque de Alishan.
 Ruta: Giant tree of Suishan montain.
Empezamos a subir por una zona asfaltada, pero rodeada de un espeso bosque. Y enseguida nos adentramos en el primer trail: Giant Tree of Suishan mt. Esta ruta transcurre por la vía de un tren que en la actualidad no funciona y durante el trayecto pudimos comenzar a ver árboles, principalmente cipreses, muy grandes tanto en altura como en su diámetro. El trayecto acabó llegando al final de la vía, dónde unos pasos más allá se podía contemplar un ciprés gigante. A la vuelta para coger el siguiente trail, el tiempo empezó a mostrar nuevamente sus intenciones, la niebla había descendido y no dejaba ver  ni el camino ni el bosque.

Bosque de Alishan.
Ciprés gigante al final de la ruta
 Giant tree of Suishan montain.
Bosque de Alishan.
Ruta: Giant tree of Suishan montain.




















Bosque de Alishan.
Ruta: Tashan trail.
Continuamos nuestra ruta por el Tashan trail. Éste consiste en un ascenso por la montaña, cosa que hizo que nos separáramos de los grupos de turistas, con lo que no encontramos ni un alma durante todo el recorrido.   Transcurre por el bosque, con abundantes ascensos y descensos y nos resultó bastante dura. Además la niebla hizo que no tuviéramos compensación a nuestro esfuerzo (2horas de ascenso). Una vez subimos a la cima, el paisaje que observamos fue únicamente una foto con las vistas que disfrutaríamos si no estuvieran tan bajas las nubes. Aquí nos paramos a recuperar un poco las fuerzas y a matar el gusanillo de hambre que teníamos con las galletas. De bajada, para entretenernos un poco decidimos contar los escalones que habíamos subido previamente (ya que el trail transcurre por el bosque pero casi siempre por un camino reforzado con madera o que convierte en escalones las subidas para hacerlas más fáciles), ¡sólo llegamos hasta la mitad del camino más o menos y llevábamos unos 2100 escalones!

Ruta: Giant tree.
Ciprés de unos 2300 años, 45 metros de
altura  y un perimetro de  12,3m
El tercer trail que hicimos estaba a continuación del final del segundo: Sister pond. Es un trail corto que te lleva a 2 lagos naturales. Cómo aún continuaba habiendo niebla no lo pudimos ver muy bien…
El último trail que hicimos fue Giant tree trail. Consiste en un recorrido por el bosque donde vas encontrando cipreses gigantes… si el primero que habíamos visto (en el primer trail) nos pareció espectacular, los que vimos aquí eran gigantescos, súper altos y gruesos, y de mucha edad. Continuamente teníamos que mirar para arribar para ver hasta dónde llegaban. Fue  imposible realizar una foto y mostrar la grandeza de estos cipreses, aunque lo intentamos en varias ocasiones.  El ciprés más antiguo que vimos tiene unos 2300 años aproximadamente (¡¡a saber qué nos contaría si pudiera hablar!!), mide unos 45 metros y su perímetro es de tan solo 12,3 metros.

Tras este espectáculo, el tiempo dijo que ya había sido  demasiado benevolente y se puso a llover, así que decimos volver rápidamente para coger el autobús de vuelta a Chiayi. Suerte que ya estábamos bajo techo, porque en las dos horas de trayecto  cayó una tormenta.
Al llegar al hotel, y tras una ducha merecida, salimos a las calles de Chiayi para cenar un poco y como la lluvia continuaba, nos fuimos a dormir.